.:: Your Adversing Here ::.

لطف حق

پرده شک را  بر انداز از میان

                   تا ببینی سود کردی یا زیان

ما گرفتیم آنچه را انداختی

                   دست حق را دیدی و نشناختی

نیست بازی کار حق ؛ خود را مباز

                   آنچه بردیم از تو ؛ باز آریم باز

ما به دریا حکم طوفان می دهیم

                   ما به سیل و موج فرمان می دهیم

نسبت نسیان به ذات حق مده

                   بار کفر است این ؛ به دوش خود منه

به که بر گردی ؛ به ما بسپاری اش

                  کی تو از ما دوست تر می داری اش ؟

نقش هستی ؛ نقشی از ایوان ماست

                   خاک و باد و آب؛ سرگردان ماست

قطره ای کز جویباری می رود

                   از پی انجام کاری می رود

ما بسی گم گشته باز آورده ایم

                   ما بسی بی توشه را پروده ایم

میهمان ماست، هر کس بینواست

                   آشنا با ماست، چون بی آشناست

ما بخوانیم ، ار چه ما را رد کنند

                   عیب پوشی ها کنیم ار بد کنند

سوزن ما دوخت، هر جا هر چه دوخت

                   زآتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت

تیرگی ها را نمودم روشنی

                   ترس ها را جمله کردم ایمنی

ایمنی دیدند و نا ایمن شدند

                   دوستی کردم، مرا دشمن شدند

کارها کردند، اما پست و زشت

                   ساختند آیینه ها، اما زخشت

تا که خود بشناختند از راه، چاه

                   چاه ها کندند مردم را به راه

روشنی ها خواستند، اما زدود

                   قصرها افراشتند، اما به رود

قصه ها گفتند ، بی اصل و اساس

                   دزدها بگماشتند از بهر پاس

دیوها کردند دربان و وکیل

                   در چه محضر ! محضر حی جلیل

سجده ها کردند بر هر سنگ و خاک

                   در چه معبد! معبد یزدان پاک

ما که دشمن را چنین می پروریم

                   دوستان را از نظر چون می بریم؟

شعر پروین به صورت کامل در ادامه مطلب

 


             لطف حق

مادر موسی چو موسی را به نیل

                   در فکند از گفته رب  جلیل

خود زساحل کرد با حسرت نگاه

                   گفت کای فرزند خرد بی گناه             

گر فراموشت کند لطف خدای

                   چون رهی زین کشتی بی ناخدای ؟

گر نیارد ایزد پاکت به یاد

                   آب ؛ خاکت را دهد ناگه به باد

وحی آمد کاین چه فکر باطل است ؟

                   رهرو ما اینک اندر منزل است

پرده شک را  بر انداز از میان

                   تا ببینی سود کردی یا زیان

ما گرفتیم آنچه را انداختی

                   دست حق را دیدی و نشناختی

در تو تنها عشق و مهر مادری است

                   شیوه ما عدل و بنده پروری است

نیست بازی کار حق ؛ خود را مباز

                   آنچه بردیم از تو ؛ باز آریم باز

سطح آب از گاهوارش  خوشتر است

                   دایه اش سیلاب و موجش مادر است

رودها از خود نه طغیان می کنند

                   آنچه می گوییم ما ؛ آن می کنند

ما به دریا حکم طوفان می دهیم

                   ما به سیل و موج فرمان می دهیم

نسبت نسیان به ذات حق مده

                   بار کفر است این ؛ به دوش خود منه

به که بر گردی ؛ به ما بسپاری اش

                  کی تو از ما دوست تر می داری اش ؟

نقش هستی ؛ نقشی از ایوان ماست

                   خاک و باد و آب ؛ سرگردان ماست

قطره ای کز جویباری می رود

                   از پی انجام کاری می رود

ما بسی گم گشته باز آورده ایم

                   ما بسی بی توشه را پروده ایم

میهمان ماست ، هر کس بینواست

                   آشنا با ماست ، چون بی آشناست

مابخوانیم ، ار چه ما را رد کنند

                   عیب پوشی ها کنیم ار بد کنند

سوزن ما دوخت ، هر جا هر چه دوخت

                   زآتش ما سوخت ، هر شمعی که سوخت

کشتی ای ز آسیب موجی هولناک

                   رفت وقتی سوی غرقاب هلاک

تند بادی کرد سیرش را تباه

                   روزگار اهل کشتی شد سیاه

طاقتی در لنگر و سکان نماند

                   قوتی در دست کشتیبان نماند

ناخدایان را کیاست اندکی است

                   ناخدای کشتی امکان ، یکی است

تندها را تار وپود از هم گسیخت

                   موج از هرجا که راهی یافت ، ریخت

هرچه بود از مال ومردم ، آب برد

                   زان گروه رفته ، طفلی ماند خرد

طفل مشکین چون کبوتر پرگرفت

                   بحر را چون دامن مادر گرفت

موجش اول وهله ، چون طومار کرد

                   تند باد اندیشه پیکار کرد

بحر را گفتم ، دگر طوفان مکن

                   این بنای شوق را ویران مکن

در میان مستمندان فرق نیست

                   این غریق خرد ، بهر غرق نیست

صخره را گفتم ، مکن با او ستیز

                   قطره را گفتم ، بدان جانب مریز

امر دادم باد را کآن  شیر خوار

                   گیرد از دریا ، گذارد در کنار   

سنگ را گفتم ، به  زیرش نرم شو

                   برف را گفتم که آب گرم شو

صبح را گفتم ، به رویش خنده کن

                   نور را گفتم ، دلش را زنده کن

لاله را گفتم که نزدیکش بروی

                   ژاله را گفتم که رخسارش بشوی

خار را گفتم که خلخالش مکن

                   مار را گفتم که طفلک را مزن

رنج را گفتم که صبرش اندک است

                   اشک را گفتم ، مکاهش ، کودک است

گرگ را گفتم ، تن خردش مدر

                   دزد را گفتم ، گلو بندش مبر

بخت را گفتم ، جهانداریش ده

                   هوش را گفتم که هشیاریش ده

تیرگی ها را نمودم روشنی

                   ترس ها را جمله کردم ایمنی

ایمنی دیدند و نا ایمن شدند

                   دوستی کردم ، مرا دشمن شدند

کارها کردند ، اما پست و زشت

                   ساختند آیینه ها ، اما زخشت

تا که خود بشناختند از راه ، چاه

                   چاهها کندند مردم را به راه

روشنی ها خواستند ، اما زدود

                   قصرها افراشتند ، اما به رود

قصه ها گفتند ، بی اصل و اساس

                   دزدها بگماشتند از بهر پاس

جامها لبریز کردند از فساد

                   رشته ها رستند در دوک عناد

درس ها خواندند ، اما درس عار

                   اسب ها راندند ، اما بی فسار

دیوها کردند دربان و وکیل

                   در چه محضر ! محضر حی جلیل

سجده ها کردند بر هر سنگ و خاک

                   در چه معبد! معبد یزدان پاک

رهنمون گشتند در تیه ضلال

                   توشه ها بردند از وزر و وبال

از تنور خود پسندی شد بلند

                   شعله کردارهای  ناپسند

وارهاندیم آن غریق بینوا

                   تا رهید از مرگ ، شد صید هوی

آخر آن نور تجلی دود شد

                   آن یتیم بی گنه ، نمرود شد

رزمجویی کرد با چون من کسی

                   خواست یاری از عقاب و کرکسی

کردمش با مهربانی ها بزرگ

                   شد بزرگ و تیره دل تر شد زگرگ

برق عجب ، آتش بسی افروخته

                   وز شراری ، خانمانها سوخته

خواست تا لاف خداوندی زند

                   برج وباروی خدا را بشکند

رای بد زد ، گشت پست و تیره رای

                   سرکشی کرد و فکندیمش زپای

پشه ای را حکم فرمودم که خیز

                   خاکش اندر دیده خود بین بریز

تا نماند باد عجبش در دماغ

                   تیرگی را نام نگذارد چراغ

ما که دشمن را چنین می پروریم

                   دوستان را از نظر چون می بریم ؟

آن که با نمرود این احسان کند

                   ظلم کی با موسی عمران کند ؟

این سخن پروین نه از روی هواست

                   هر کجابنگری نوری است زانوار خداست

 

مشاهده ادامه مطلب لطف حق